Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti (DPRK) hakkında güncel bilgiler paylaşan KDHC/Kore Gerçekleri, son olarak KDHC Yabancı Diller Yayınevi tarafından yayınlanan ‘KDHC’de Eğitim’ başlıklı kitabı Türkçeye çevirdi.

Gamze Becerik tarafından çevirilen kitapta, Kore’deki sosyalist eğitim sistemiyle ilgili önemli bilgiler yer alıyor.

Kitabın önsözü ise şu şekilde:

Eğitim, bir ülkenin yükselişi ve çöküşü ile bir ulusun gelecekteki kaderi hakkında belirleyici olan temel unsurlardan biridir. Hiçbir ülke ve ulus, ne sosyal ilerleme ve refahı ne de onurlu ve umut verici bir geleceği eğitimden ayrı düşünemez.

Kore’nin Japon emperyalistleri tarafından 40 yıllık askeri işgali, ülkenin eğitimini tarif edilemez bir şekilde yok etti.

Japon emperyalistlerinin Korelileri cehaletin karanlığına itmeyi ve ulusal eğitimlerini yok etmeyi amaçlayan acımasız sömürge politikası dolayısı ile Kore’de milli eğitimin gelişimi son derece kısıtlanmıştı ve ülke eğitimin çorak bir arazisine indirgenmişti.
Ülkenin kurtuluşu sırasındaki eğitimin durumuna bakacak olursak (15 Ağustos 1945), her şeyden önce ülkede hiçbir yüksek öğretim kurumu yoktu.

Her ilde ilkokul mezunlarının en az yüzde 2’sini alabilecek yalnızca birkaç ortaokul vardı. O zamanlar, okul çağındaki neredeyse tüm çocukların okula erişimi reddedildi ve lise ücretleri nedeniyle okul terki oranları çok yüksekti.
Japonlar küçük bir ulusal eğitim belirtisini bile kökünden söküp attı ve gerici sömürge köleleştirme eğitimlerini zorunlu kıldılar; Japonca “anadil”; resmi dil, haline getirildi ve ‘Kore dili’ dersi kaldırıldı; Kore dilinin ilk telaffuzu için 5 jon, ikinci telaffuzu için 10 jon ve üçüncü telaffuzu durumunda okuldan atılma cezası verildi; Japonya tarihi “ulusal tarih” olarak belirlenirken Kore tarihi ve coğrafyası ciddi biçimde çarpıtılmıştı; eğitime Korelileri “Japon imparatorunun öznelerine” dönüştürmeyi amaçlayan “ahlaki kültür” dersi eklendi; 1936’dan itibaren Koreliler, adlarını Japon modasına uygun biçimde değiştirmeye zorlanırken, Korece adların kullanımı yasaklandı ve aksinde ısrarcı olan öğrenciler kayıt listelerinden çıkarıldı ve hatta okuldan atıldı.

Japon emperyalistlerinin vahşi sömürgeci gerici politikaları, kurtarılmış Kore’de eğitimin gelişmesine büyük bir engel oluşturdu.

Kurtuluştan sonra, Kuzey Kore’deki yetişkinlerin yüzde 80’ini oluşturan yaklaşık 2,3 milyon kişi okuma yazma bilmiyordu. Üniversiteden mezun olan yerli entelektüel sayısı oldukça fazlaydı; ancak birçoğu hukuk, beşerî ve tıp konusunda uzmanlardı, diğer yandan doğa bilimleri ve teknoloji alanlarında çok az kişi vardı. Gerçek şu ki, lokomotif kullanabilen sadece 4 mühendis vardı.

Böylece Kore’deki kurtuluş sonrası eğitim, tam anlamıyla sıfırdan başlamak zorunda kaldı. Yeni bir toplum kurmanın ilk günlerinden itibaren, yetişkinlerin okuryazar olabilmesi ve aydınlanması, okula erişimin artarak sağlanması ve yerli yeteneklerin yetiştirilmesi için eğitime büyük çaba harcanmıştır.

Kurtuluştan bugüne kadar, 70 yılı aşkın bir süredir, Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti’nde aşamalı ve yaygın zorunlu eğitim getirildi; böylece toplumun tüm üyeleri ortaokul ve üzeri mezuniyet seviyesine ulaşabildi ve bugün ülke, tüm insanlarını bilim ve teknolojide bilgili kılacak bu yolda ilerlemektedir.

KİP (Kore İşçi Partisi) ve KDHC (Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti) hükümetinin bilge liderliği altında, artık güvenilir bir sosyalist eğitim sistemi kuruldu ve eğitim, yaygın parasız zorunlu eğitimin getirdiği tüm avantajlarla birlikte, gelişmekte olan dünyanın gereksinimlerine uygun olarak, daha da gelişmektedir.

Bu kitap, Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti’nde gelişen eğitime dair küçük bir pencere açmaktadır.

Kitabı okumak için: https://drive.google.com/file/d/12McjKsiEVud-2WThrb0SK66ClqGvdTIC/view